You can say anything you want, yessir, but it's the words that sing, they soar
and descend . . . I bow to them . . . I love them, I cling to them, I run them
down, I bite into them, I melt them down . . . I love words so much . . . The
unexpected ones . . . The ones I wait for greedily or stalk until, suddenly,
they drop . . . Vowels I love . . . They glitter like colored stones, they leap
like silver fish, they are foam, thread, metal, dew . . . I run after certain
words . . . They are so beautiful that I want to fit them all into my poem . . .
I catch them in midflight, as they buzz past, I trap them, clean them, peel
them, I set myself in front of the dish, they have a crystalline texture to me,
vibrant, ivory, vegetable, oily, like fruit, like algae, like agates, like
olives . . . And I stir them, I shake them, I drink them, I gulp them down, I
mash them, I garnish them, I let them go . . . I leave them in my poem like
stalactites, like slivers of polished wood, like coals, pickings from a
shipwreck, gifts from the waves . . . Everything exists in the word . .
.
From Memoirs by Pablo Neruda (NY: Penguin, 1974), p. 53.முதலில் நான் ரசித்த சுகுமாரனின் நெரூதா அறிமுகம் பற்றிய குறிப்புகள்
கறாரான விளக்கத்துக்குட்படுத்தவியலாத பொது மொழி
... இடம் காலம் கடந்து மனதில் விரியும் இந்த வார்த்தை வெளியில் தான் ஒரு கவிஞன் இன்னொரு கவிஞனின் காலடித் தடங்களையும், வாசகன் கவிதையின் வழிகளையும் கண்டடைகிறான் என்ற கவிதையியல் கருத்துடன்...
...எனது கவிதையை வெறுமென மொழிபெயர்காதீர்கள்.நீங்கள் அதை மேம்படுத்த வேண்டும் என்பது தான் என் விருப்பம்-நெரூதா, ரீட் டிடம் சொல்லியது...
